Avonturen op een autoped

2007
10.09

Connie neemt een modderbadIk wil ontdekken, avontuur en verrast worden. Ik ben natuurlijk niet de enige die dat wil, maar ieder wil het op zijn eigen manier. Ik lees bijvoorbeeld de zevendelige “trilogie”, De Donkere Toren, van Stephen King. Dit gaat over Roland. Dit is de laatste scherpschutter uit de oude wereld. Hij is op weg naar de Donkere Toren om de wereld van de ondergang te redden. Zijn weg leidt hem door een geheimzinnige wereld, die op een of andere manier op onze wereld lijkt, met heel veel obstakels. In deze wereld maken Roland en zijn vrienden kennis met verschillende culturen in de meest bizarre omgevingen. Deze hebben allemaal één overeenkomst, ze zijn verwoest of staan op het punt om verwoest te worden. Hoe het verhaal afloopt weet ik niet, want het laatste deel staat al meer dan een jaar ongelezen in de kast. Ik kom er niet aan toe, want ik heb te druk met … je raadt het al … steppen.

Deze zomer was mijn avontuur een reis van Pieterburen naar de Sint Pieterberg bij Maastricht. Ik deed dat niet om de wereld te redden, maar in het kader van het twintigjarig bestaan van de NAF, de stepsport te promoten en sponsorgeld in te zamelen voor de NAF.

Ik heb deze tocht, net als Roland, met enkele reisgenoten gemaakt. Sommige reisgenoten waren er vanaf het begin tot het einde, terwijl andere er maar één avontuur bij waren. De reisgenoten ontwikkelden gedurende de reis ieder hun eigen specialiteit. Terwijl ik druk bezig was om te fotograferen vanaf mijn step, was Peter de specialist geworden in het vinden van de rood-witte markeringen, was Herman onze tolk, die kon communiceren met de inheemse bevolking, die we onderweg tegen kwamen. Marco was de tempomaker, Connie zorgde voor de vrouwelijke inbreng en Piet voor de gezelligheid.

Bij een boek wil ik het liefst niet van te voren weten wat er gaat gebeuren. Dus als ik begin met een boek, lees ik niet eerst de tekst op de achterzijde en ik blader zeker niet vooruit, om alvast te lezen wat er gaat gebeuren of hoe het afloopt. Ook in het geval van het Pieterpad wist ik niet wat ik moest verwachten.

Ik dacht dat alle paden in Nederland zo langzamerhand wel geasfalteerd of tenminste verhard zouden zijn. Dit bleek niet het geval, want naar enkele uren steppen, zakten we al diep weg in de modder, toen we door een weiland tussen de paarden door stepten. Voor mijn gevoel reden we de helft van de tijd op onverharde wegen. Sommige paden waren niet breder dan de banden van mijn Crosscountry step en soms kon je niet eens spreken van een pad.

Herman tussen de paarden

De avonturen die we onderweg hebben beleefd, bestonden uit het vinden uit de meest onmogelijke paden en het overwinnen van heel veel obstakels. Deze obstakels bestonden onder andere uit: heel mul zand, sappig modder, diepe plassen, hekken, schrikdraad, omgewaaide bomen, zeer steile hellingen, een veerpond die het komende uur niet vaart, een brug die er niet was en een snelweg die er juist wel was, terwijl je hem niet verwacht. Het was dus echt een avontuur, maar dan niet in een wereld die (bijna) verwoest was, maar in de mooiste natuur die Nederland te bieden heeft.

onder de boom door

Ik heb echt enorm genoten van dit avontuur en ik zou zo weer een meerdaagse tourtocht maken over wandelpaden. Ik wil dan wel een andere route, want hetzelfde boek meteen opnieuw lezen vind ik ook niet spannend.

Helpers, super bedankt. Het was heel relaxt dat we onderweg geen bagage hoefden mee te slepen en dat jullie zorgden voor het eten, drinken, douchemunten en het opzetten van de tenten. Er was zelfs voor massage gezorgd. Daarnaast was het zonder jullie natuurlijk ook een stuk minder gezellig geweest.

door de bocht

 

In mijn verslag van “Back to the Roots” kun je meer vinden over dit over dit avontuur.

Tags:

Your Reply


Poepe